Najpierw był bół

Nie znam innej dziewczyny, którą przyjaciółki witają pytaniem: jak piersi? Pięć miesięcy po operacji powiększenia mają się świetnie. Są piękne i już zupełnie zdrowe. Ale najpierw….

 

Najpierw był ból. I strach. Potem znowu ból. I znowu strach czy podjęłam właściwą decyzję. Dla zodiakalnej Wagi kilkanaście dni zastanawiania to rekord prędkości. A ta decyzja musi być dobrze przemyślana. Nie może jej za ciebie podjąć chłopak, mama, przyjaciółka, kolorowe czasopisma a tym bardziej lekarz. Brzmi banalnie? Być może, ale skazywanie się na cierpienie i lęk pod wpływem kaprysu to głupota. Lepiej wiedzieć, czego się chce (albo, czego się nie chce) przed operacją, zanim nieodwracalnie zmieni się swoje ciało. Zmieni na lepsze. Jeszcze ci tego nie powiedziałam? O strachu i bólu szybko się zapomina…..Jedna z dziewczyn na forum internetowym pisała, że zaraz po operacji jest strasznie, później lepiej, a dużo później wspaniale. I miała rację. Jeśli więc masz w sobie wystarczająco dużo cierpliwości i determinacji, by przetrwać kilka pierwszych tygodni po zabiegu pozostaje ci tylko wybrać lekarza. Listę praktykujących chirurgów plastyków znajdziesz na stronie internetowej Polskiego Towarzystwa Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej. Jest ich kilkuset, a ty musisz wybrać tego Jedynego. Czym się kierować? Dyplomami, certyfikatami, doświadczeniem w praktyce chirurgicznej i tego typu zabiegach…. Przede wszystkim jednak dobry lekarz zrobi to, co ja na początku tego artykułu: porządnie cię nastraszy. Ma do tego świetną broń: listę powikłań pooperacyjnych.

 

Oto, co może ci się przytrafić:

 

- się obkurczanie torebki łącznotkankowej wytwarzanej przez organizm wokół implantu. Może prowadzić do twardnienia i deformacji piersi. Najczęściej daje się zwalczyć masażami, ale czasem może wymagać interwencji chirurga. Niestety, może się przydarzyć w każdym okresie po operacji.

 

- zakażenie- (wczesne grozi w okresie miesiąca po operacji, późne może się przytrafić nawet kilka lat po zabiegu). Zazwyczaj daje się kontrolować antybiotykami, ale w skrajnych przypadkach konieczne może być usunięcie implantu. Nowe wkładki można wszczepić dopiero po czterech miesiącach od ustąpienia zakażenia.

 

- pęknięcie implantu.

 

- krwiaki, gromadzenie się płynu surowiczego- niegroźne, ale dość nieprzyjemne. Nadmiar płynu lub krwi odsysa się igłą w klinice.

 

Wystraszona? Nie? To zamień się na moment miejscami Panem Bogiem i wymyśl nową siebie. Chirurg będzie tego do ciebie wymagał, chociaż możesz, oczywiście, liczyć na jego sugestie. Najważniejsze jest dobranie odpowiedniego kształtu i rozmiaru implantów, aby nowa sylwetka wyglądała harmonijnie. Drobna, szczupła dziewczyna jak ja z biustem w rozmiarze D wyglądałaby groteskowo. Zdaj się na pomoc chirurga i propozycje producentów impantów. Na szczęście w przypadku kształtu wkładek sprawa jest prostsza; masz do wyboru implanty okrągłe i anatomiczne (kształtem przypominające łzę). Te drugie dają bardziej naturalny efekt. Wiele zależy też od sposobu umieszczenia implantów w piersi: pod gruczołem lub pod mięśniem piersiowym. Ułożenie podmięśniowe oznacza znacznie większy ból po operacji (rozciąga się nie tylko skóra, ale i mięśnie dopasowując się do nowego kształtu piersi), ale biust będzie miał bardziej naturalny kształt.

 

Będziesz też musiała wybrać rodzaj cięcia:

 

- w obrębie pachy- nikt nie połączy blizn w tym miejscu z operacją piersi, ale chirurg podczas zabiegu działa trochę „na ślepo” (mnie to zniechęciło);

 

- wokół brodawki sutkowej, jeśli jest wystarczająco duża; w przeciwnym razie chirurg musi wykonać dodatkowo cięcie poprzeczne, a to daje już sporą bliznę;

 

- pod piersią- jest ono większe niż poprzednie (4-6 cm), ale wbrew pozorom najlepiej ukryte.

 

Warto wybrać się na konsultacje do kilku lekarzy. Miałam taki zamiar, ale po pierwszej wizycie u Doktora, mama powiedziała, że jeśli chcę operacji to tylko u niego. Zaufałam jej i swojej intuicji i podjęłam najlepszą decyzją w swoim życiu.

Nadal nie zdołałam cię wystraszyć? Ja chciałam uciec przed samą operacją. Doktor nieopatrznie pochwalił kształt mojego biuściku, więc pomyślałam, że skoro nie jest z nim tak całkiem beznadziejnie, to ucieknę. Spojrzałam w dół na coś, co przez wiele lat udawało moje piersi i pomyślałam, że chyba jednak zostanę. Spojrzałam jeszcze raz….Tak, zostaję.

 

Operacja trwa około dwóch godzin i jest przeprowadzana w znieczuleniu ogólnym. Chirurg w głębi piersi wytwarza rodzaj kieszeni, w której umieszcza implant. Zakłada też dreny, które mają odprowadzać nadmiar krwi z rany. Po wybudzeniu z narkozy płakałam. Czy już wyglądam normalnie? Od płaczu cała moja świeżo nabyta normalność zaczęła boleć. Doktor śmiał się, że będę miała piękne piersi, bo świetnie mu wyszły. Też niedobrze. Od śmiechu bolało jeszcze bardziej.

 

W klinice zostałam dobę. Dwa dni później i tak wróciłam, żeby wyjąć dreny i przy okazji upewnić się, że Doktor miał rację. Nie miał. Piersi były brzydkie: monstrualnie powiększone przez opuchliznę, bezkształtne, sztuczne, miejscami sine, w innych miejscach zaczerwienione. O filmowych łzach szczęścia i eksplozji radości możesz zapomnieć. Tylko nie zrób takiego głupstwa jak ja: nie unikaj luster myśląc, że nigdy nie zaakceptujesz efektu operacji, że jeszcze bardziej się oszpeciłaś, że cały ten ból na nic…. Możesz przegapić moment, w którym twoje piersi zaczną się zmieniać przybierając piękny, naturalny kształt. To może potrwać nawet kilka miesięcy, ale warto czekać.

Bolało. Leki uśmierzały ból, ale go nie likwidowały. Cztery dni spędziłam w łóżku w pozycji półleżącej z przerwami na spacery po pokoju. Czytałam (opowiadania, bo powieści okazały się za ciężkie i bynajmniej nie ciężar gatunkowy mam na myśli), w myślach kupowałam koronkowe, leciutkie staniczki, odtwarzałam układ, którego uczyłam się na kursie tańca….Byle tylko nie myśleć, że boli, że boli bardzo, i że chyba nigdy boleć nie przestanie. Którą wiadomość wolisz najpierw: dobrą czy złą? Dobra jest taka, że mięśnie po czterech, pięciu dniach boleć przestają. Zła, że zaczynają boleć nerwy podrażnione podczas operacji. Przez trzy miesiące znienacka atakowały mnie tysiące igiełek. Nieprzyjemne, ale niestety absolutnie naturalne. Tak jak nadwrażliwość albo brak czucia w sutkach. Zawsze jedno albo drugie. Przy nadwrażliwości, co pół godziny biegałam w pracy do łazienki, żeby, choć na chwilę zdjąć ciuchy, bo dotyk materiału sprawiał mi ból.

 

Musisz mieć pomoc. Chociaż przez pierwszy tydzień. Samej trudno ci będzie wstać z łóżka, zmienić opatrunek, umyć włosy, a nawet zrobić herbatę (wiedziałaś, że czajnik napełniony wodą jest bardzo ciężki?) Przez miesiąc musisz być bardzo ostrożna: nie wolno ci dźwigać, wykonywać gwałtownych ruchów rękami. Inaczej ryzykujesz przesunięcie implantów i kolejną operację. Będziesz nosić specjalny stanik, który utrzymuje implanty we właściwym miejscu. A świat nie jest przyjazny dla kobiet po plastyce piersi: designerskie drzwi w pracy okazują się za ciężkie, drogi wyboiste, samochody niewygodne (spróbuj wysiąść z taksówki bez pomocy rąk), w autobusach musisz siedzieć…. Z czasem, oczywiście, wypracujesz własną instrukcję obsługi tego świata.

Tyle o „strasznie” i „lepiej”, czas na „wspaniale”. Po miesiącu pozbywasz się stanika. Bez niego możesz czuć się bezbronna, ale piersi są bezpieczne: implanty już się nie przesuną. Blizny i piersi trzeba kilka razy dziennie masować, żeby zapobiec powikłaniom pooperacyjnym i smarować mocno nawilżającym balsamem. (Wybieraj kosmetyki apteczne do bardzo suchej skóry). Możesz już wrócić na aerobik, siłownię, taniec…(niepotrzebne skreślić). Tylko uważaj na pewien skutek uboczny operacji, o którym nie uprzedza żaden lekarz: bieliźnianej namiętności. Będziesz chciała mieć wszystkie te koronkowe, seksowne staniki ze sklepowych wystaw. I majteczki. I koszulki nocne…

 

Co się zmienia po operacji? Nic. I wszystko. Nie zostałam gwiazdą telewizji, nie spotkałam księcia z bajki, nie wygrałam w Lotto. Ale polubiłam siebie. I wreszcie jestem szczęśliwa. Po prostu.

 

 

K.